Herkes aynı şeyi yapıyor. Peki fark nerede?

Bugün üniversite öğrencilerine baktığımızda neredeyse herkesin benzer bir yolu takip ettiğini görüyoruz. Staj başvuruları, sertifika programları, kulüp faaliyetleri, LinkedIn paylaşımları… Herkes kendini geliştirmeye çalışıyor. Ama bir noktada şu soru kaçınılmaz oluyor: Eğer herkes aynı şeyleri yapıyorsa, kim öne çıkıyor?

Aslında mesele ne yaptığımızdan çok, nasıl yaptığımızda gizli. Aynı stajı yapan iki kişiden biri sadece verilen işi tamamlayıp ayrılırken, diğeri süreci anlamaya, soru sormaya ve katkı sağlamaya çalışıyor. Aynı etkinliğe katılan iki kişiden biri sadece dinleyici olarak kalırken, diğeri insanlarla tanışıyor, bağlantı kuruyor ve fikir alışverişi yapıyor. İşte fark tam olarak burada ortaya çıkıyor.

Çoğu zaman “kendimizi geliştirmek” dediğimiz şey, yapılması gerekenleri liste halinde tamamlamak gibi algılanıyor. Ama gerçek gelişim, o deneyimin içine ne kadar girdiğimizle ilgili. Bir sertifika almak tek başına bir anlam ifade etmiyor; o süreçte ne öğrendiğimiz ve bunu nasıl kullandığımız önemli.

Ben de bir noktada şunu fark ettim: Sadece aynı şeyleri yapmak yetmiyor. Kendini gerçekten geliştirmek, o sürecin içinde aktif olmakla mümkün. Soru sormak, hata yapmak, fikir üretmek ve konfor alanından çıkmak… Bunlar çoğu zaman CV’ye yazılmıyor ama asıl farkı yaratan şeyler bunlar.

İLERİDE Programı’nda yaşadığım bazı deneyimler bu farkı çok daha net görmemi sağladı. Örneğin aldığımız bir Sunum ve Hikâyeleştirme eğitiminde şunu öğrendim: Bir sunum sadece bilgi aktarmak değil, bir hikâye anlatmaktır. Karşı tarafı o anlatının içine çekmediğin sürece, en iyi bilgiler bile etkisini kaybedebiliyor. Bu yüzden artık sadece “ne anlatıyorum?” değil, “nasıl anlatıyorum?” sorusunun da en az o kadar önemli olduğunu fark ettim.

Benzer şekilde, bir diğer eğitimde öğrendiğim bir şey de bakış açımı tamamen değiştirdi: Eğer bir şeyi gerçekten istiyorsan, sadece başvurmak yetmez. İlgini göstermen gerekir. Örneğin bir şirkette staj yapmak istiyorsan, sadece CV göndermek yerine o şirketteki bir probleme çözüm önerisiyle gitmek çok daha fark yaratır. Doğru kişiye ulaşmak, kendini ifade etmek ve gerçekten istekli olduğunu göstermek… Bunlar çoğu kişinin yapmadığı ama fark yaratan adımlar.

Program boyunca sadece bilgi almak değil, aynı zamanda düşünmek, tartışmak ve birlikte üretmek ön plandaydı. Vaka çalışmaları ve ekip projeleri, aynı konuya farklı bakış açılarıyla yaklaşmanın ne kadar değerli olduğunu gösterdi. Bu süreçte anladım ki, aynı ortamda bulunan insanlar bile tamamen farklı deneyimler yaşayabiliyor.

Bugün herkes benzer adımları atıyor olabilir. Ama o adımları nasıl attığımız, ne kadar sorguladığımız ve sürecin ne kadar içinde olduğumuz bizi birbirimizden ayırıyor.

Belki de fark, yaptıklarımızda değil; yaptıklarımızın içinde ne kadar var olduğumuzda saklıdır.

Elif Seden Yurtseven - TED Üniversitesi Yazılım Mühendisliği Öğrencisi